ترامپ در کاهش بدهی های ملی آمریکا موفق عمل کرده است؛ اما به چه قیمتی؟

گروه بین الملل سمعک نیوز: یادش بخیر، یکی از تفریحاتم در طول هفته این بود که هرچند روز یک بار به ساعت ملی بدهی آمریکا سری می زدم. اصولا در این چند سال آخر اوباما به عنوان مثال بودجه ی آمریکا با یک هزار میلیارد بدهی بسته می شد.

بدین معنا که مثلا در سال ۲۰۱۶ میزان درآمدهای دولت آمریکا ۲هزار میلیارد دلار دیده شد و میزان هزینه های آن ۳ هزار میلیارد. خوب یک سؤال پیش می آمد، که این کسری بودجه از کجا تأمین می شد. یک پاسخ ساده، از محل چاپ بدون پشتوانه ی دلار.

همین مسأله باعث شد که بدهی های دولت آمریکا به نزدیک بیست هزار میلیارد دلار برسد. خلاصه اش یعنی خیلی خیلی زیاد. این در حالیست که باید بدانید کل تولید ملی ناخالص ۱۸ هزار میلیارد دلار در سال است. این بدین معناست که همه ی ثروت شرکت های آمریکایی و کل ثروتی که در آمریکا در یک سال تولید می شود، کمتر از بدهی آمریکاست.

یعنی اگر یک سال آمریکایی ها هیچ خرجی نکنند و هیچ نخورند و همه ی پولشان را به دولتشان بدهند بازهم دولت این کشور نمی تواند بدهی های خود را صاف کند.

اما ایراد این روش برای آمریکا چه بود که ترامپ یکی از اصلی ترین وعده های خود را کاهش بدهی های آمریکا اعلام کرد؟ ایراد آنجا بود که اگر پیمان های مالی دوجانبه افزایش پیدا بکنند و همه ی کشورها به این سمت حرکت کنند که با پول خود با کشورهای مختلف مبادله ی تجاری کنند، آرام آرام حضور دلاردر بازار جهانی کمتر می شد، و دلارها به آمریکا باز می گشت.

با بازگشت دلارها به آمریکا تورم سرسام آوری به این کشور فشار می آورد. فرض کنید این حجم دلار جهان را به آمریکا تزریق کنیم، چه اتفاقی سر این کشور خواهد آمد.

خلاصه آنکه به دلیل این خطرات که با قوت گرفتن یورو و پوند و یوآن چین بیشتر از پیش نیز شده است، ترامپ وعده ی کاهش بدهی ملی آمریکا را داد. جالب است بدانید ترامپ در این زمینه موفق شده است و بدهی آمریکا را در همین کمتر از دوماه از ۱۹ هزار و ۹۶۱ میلیارد دلار به ۱۹ هزار و ۸۴۹ میلیارد دلار کاهش داده است.

البته اگر در تمام چهار سال ترامپ همین روند ادامه پیدا کند، بدهی های آمریکا به کمتر از ۱۷هزار میلیارد کاهش پیدا خواهد کرد، که هنوز تا صفر کردن آن فاصله ی زیادی می ماند. اما ترامپ با چه روش دست به این اقدام زده است؟

اولا او بسیاری از هزینه های ضروری مثل کمک به نیازمندان را قطع کرده است. ثالثا بسیاری از پیمان های بین المللی را تعلیق کرده است، تا کمتر امتیاز اقتصادی بدهد ولی در عوض کمتر امتیاز سیاسی بگیرد.

مثلا خروج نماینده ی آمریکا از جلسه ی شورای حقوق بشر سازمان ملل به نشانه ی اعتراض به قطعنامه های علیه اسرائیل، نشان داد، که قدرت سیاسی آمریکا رو به افول است. واقعیت این است که آمریکا باید بین رفاه داخلی و دخالت های بین المللی یک کدام را انتخاب کند، که ترامپ اولی را انتخاب کرد.